DR Congo: Koekjesproject van vrouwen in Kananga

150623 Photo 1 Transformation BSCT13 maart 2015. Van 22 januari tot 10 februari was Bernadette Zubatse, directrice van KBA, op zending naar Kananga in Congo. Zij is via Kinshasa gegaan, waar ze RODHECIC ontmoet heeft, haar strategische partner in mensenrechten en burgeropvoeding, een motor van het middenveld, alsook andere partners. Daarna heeft ze het vliegtuig genomen naar Kananga, in het centrum van het land, om er officieel een project te lanceren van de Vrouwenbeweging Bamamu Tabulukayi :

Om dit project te steunen: Uw gift maakt het verschil.

"De vrouwen aanleren artisanale koekjes op basis van maïs en niébé te fabriceren. Ze heeft met sterke en geëngageerde vrouwen gewerkt, vrouwen die hun verantwoordelijkheid nemen in hun families en in hun dorps- en wijkgemeenschappen. Ze zijn doeltreffend betrokken in de dynamiek van de duurzame maatschappelijke verandering. Tekenen van hoop voor de toekomst van Congo."

Kananga, ingesloten stad in het Centrum van Congo

150623 Photo 2 Ville Kananga

De verbinding Kinshasa-Kananga wordt verzorgd door de enige luchtvaartmaatschappij CAA. Men kan het zich voorstellen wat het is indien er een kink in de kabel is. Het is “air peut-être” geworden. De Congolezen blijven er gelaten bij.

Zowel op de heen- als op de terugreis had het vliegtuig acht uur vertraging. Jammer dat er geen communicatie is over de reden van de vertraging. Sommige personen krijgen een crisis en storen de rust van hen die raadseltjes proberen op te lossen. Eenmaal op de plaats van bestemming verneemt men de echte of valse redenen; onmogelijk het na te trekken.

Het is niet gemakkelijk

150623 Photo 3 Linda et Trsor

Het ontwikkelingswerk is zeker een job met hinderlagen. Maar de zendingen op het terrein zijn ook perioden van kennis opdoen en herbronning.

Hoeveel keren heb ik niet gehoord dat er zoveel problemen zijn en dat de situatie niet verandert. Is het ook niet zo dat wat niet gemakkelijk is ons moet aanzetten om onze grenzen te overtreffen!

Inderdaad, het is niet gemakkelijk. En het is ook zichtbaar in de dorpen en de wijken van de arme mensen. De kinderen moeten ook de handen uit de mouwen steken bij het overleven. Sommigen trekken hun plan en zijn marskramers ...

Zo verkoopt Linda (foto links) rupsen om haar schoolkosten te betalen. En Trésor (foto rechts), 15 jaar (maar ziet er uit als een kind van 8 jaar) maakt borstels met de bladeren van palmbomen, om zijn schoolgeld te kunnen betalen. Hij legt uit dat hij bij een arme tante logeert die het moeilijk heeft om hem en zijn broer eten te geven en ook nog de schoolkosten te betalen. Hij zegt dat men niet verwonderd moet zijn over zijn gestalte, want hij studeert in het derde middelbaar onderwijs aan het Atheneum van Kananga en niet in het derde van het lager onderwijs. Zijn ouders, op zoek naar diamant en goud in Tshikapa, hebben hem en zijn oudere broer naar een tante gestuurd die in de gemeente Nganza woont (op 10 kilometers van Kananga). Om zijn uniform en schoolkosten te kunnen betalen, heeft zijn broer hem geleerd hoe borstels fabriceren. ’t Is deze “kleine business”, zegt hij, die hem toelaat een beetje geld te verdienen. Als hij wat over heeft helpt hij zijn tante om de kruiden te kopen voor de saus. Dat is ook “SOLIDARITEIT”. Hij voegt er aan toe dat “zij die hem zien met de borstels op zijn hoofd niet weten “dat ik een toekomstige intellectueel ben”.